Początkowo siedziba Towarzystwa mieściła się w sekretariacie Urzędu Miasta w Zatorze. W 1905 r. postanowiono wybudować własny budynek i w tym celu zakupiono nieruchomość przy obecnej ulicy Różanej 2, gdzie Bank mieści się do dzisiaj. Towarzystwo rozwijało się bardzo dobrze. W 1903 r. zrzeszało 465 członków, a w 1913 r. 1354. Wypłacano pożyczki na skrypta i weksle. Od pożyczek pobierano 6% do 8 %. Za wkładki oszczędności dawano 5 % i opłacano podatek rentowy. Aktywną działalność zahamował wybuch I wojny. Zachowano jak najdalej idącą ostrożność w udzielaniu pożyczek, spadła też liczba i kwota wkładów oszczędnościowych.
Po odzyskaniu przez Polskę Niepodległości , pod rządami ustawy o spółdzielniach z 1920 r. zmieniono nazwę na Bank Ludowy w Zatorze spółdzielnia z ograniczoną poręką. Najtrudniejszy był okres do 1924 r.- lata szalejącej inflacji, braku stabilności gospodarczej, a potem początek lat 30 wielkiego kryzysu, bezrobocia i zwykłej biedy. Bank jednak trwał i w miarę lat się rozwijał, umiejętnie wykorzystując sprzyjające warunki, a przeczekując okresy gorszej koniunktury. Zawdzięczać to należy ówczesnemu Zarządowi, którego Dyrektor Józef Medwecki, uchodził w Zatorze za najlepszego finansistę, a zarządzał Bankiem nieprzerwanie przez 33 lata. Pozostali długoletni i zasłużeni członkowie Dyrekcji to Józef Nowak- aptekarz i burmistrz Zatora, Dr Stefan Grzybowski, Stefan Betleja- sekretarz Gminy i rewizor policji, Piotr Zieliński- rolnik i radny gminy, Stanisław Tabak- szynkarz i kupiec, Edward Remer kasjer Dóbr zatorskich. Od 1909 r. prezesem rady nadzorczej został Michał Naimski- pełnomocnik dóbr zatorskich i pełnił tę funkcję przez kolejne 20 lat. Dalej Prezesem Rady wybrano Antoniego Ślosarczyka, a tuż przed II wojna Władysława Wichmana.
W 1941 r. Niemcy zlikwidowali działalność banku. Część dokumentów udało się ocalić dzięki ofiarności ówczesnego woźnego Władysława Skawickiego, resztę Niemcy wywieźli do banku w Katowicach i te zaginęły. W budynku Banku do 1945 r. znajdowały się biura Wermachtu.
Pierwsze powojenne zebranie członków odbyło się 23 września 1945 r. Podjęto uchwałę o reaktywowaniu działalności. Kierownikiem Banku został Mieczysław Rychlik, a od 1947 r. zatrudniono pomoc biurową Jadwigę Krzystkiewicz- Kowalówka. To były trudne lata. W trakcie działań wojennych Bank poniósł ogromne straty materialne. Bilans za 1946 r. podaje, że majątek stanowią: budynek jedno piętrowy popękany, powyrywane okna i drzwi, uszkodzony dach, ruchomości to 1 pulpit dla klientów, jedno biurko, 1 półka, 15 stołków 1 przyciskacz i żelazna skrzynia na gotówkę- pożyczona z Urzędu Gminy. Z roku na rok jednak przybywało członków , działalność znowu zaczęła się rozwijać. Przyłączono Kasy Stefczyka w Przeciszowie i Spytkowicach, a w 1949 r. także w Ryczowie.
Pożyczek udzielano na krótkie terminy oprocentowanie wynosiło 10 % i 2% na administrację. Dekret o spółdzielniach z 1949 r położył na długi czas kres samodzielności Banku, który przemianowany został na Gminną Kasę Spółdzielczą, która „niesie pomoc w podnoszeniu dobrobytu i kultury bezrolnym, małorolnym i średniorolnym chłopom”. Z szeregów członków wykluczono aktywnych przedwojennych działaczy, uznając ich za kułaków i wyzyskiwaczy. GKS wkłady oszczędnościowe przyjmował na rachunek banku państwowego PKO. Ustalono ściśle limity i cele udzielanych kredytów, funkcje organów samorządowych sprowadzały się do kwartalnego organizowania zebrań.
Dopiero koniec lat 50- tych przyniósł nieco zmian. Przyjęto nazwę Bank Spółdzielczy- Spółdzielnia Oszczędnościowo- Pożyczkowa. w Zatorze. Bank rozpoczął gromadzenie oszczędności na własny rachunek. W 1973 r. otwarto filię w Przeciszowie. Objęto obsługą finansową wszystkie instytucję działające na terenie Gminy Zator i Przeciszów. W latach 70-tych można w banku uzyskać kredyt na zakup gospodarstwa, czy maszyn rolniczych. Nowością były gotówkowe kredyty dla młodych małżeństw i na zakupy ratalne. Bank mógł udzielać kredytów, ale wyłącznie rolnikom i osobom zatrudnionym w rolnictwie, a także drobnemu rzemiosłu. W 1975 r. utworzono Bank Gospodarki Żywnościowej, który całkowicie przejął nadzór nad bankami spółdzielczymi. Obowiązywały centralnie ustalone regulaminy, instrukcje, jednakowe w całym kraju odsetki na oszczędności i kredyty. Oprocentowanie kredytów było bardzo niskie i wynosiło 1 % dla budownictwa mieszkaniowego do 8% dla rzemieślników. Natomiast płacono wysokie odsetki od oszczędności. Cały ten system załamał się w latach 80-tych. W tamtym okresie Bankiem kierował Zarząd w składzie Józefa Wojciechowska, - dyrektor i prezes od 1973 r. do 1987r.) Stanisława Wądrzyk i Stefan Ogórek, który był jego członkiem od 1973 r. do 2001 r.W Radzie Nadzorczej najaktywniej i najdłużej pracowali Julian Brandys, Władysław Madej, Włodzimierz Dąbrowski, Józef Kasia, Józefa Drzyżdżyk, Władysław Płonka, Jan Wanat.
W 1987 roku odeszła na emeryturę Józefa Wojciechowska - Dyrektor od 1978 r. Nowym Dyrektorem została mgr Halina Syska.
Lata 90- tych to początki zupełnie nowej ery w dziejach Banku. Szybko dostosowano działalność do warunków gospodarki rynkowej. Uzyskaną samodzielność gospodarczą organy samorządowe Banku wykorzystały dobrze. Rada Nadzorcza uchwaliła regulaminy regulujące podstawowe dziedziny działalności dostosowując je do lokalnych warunków. Zarząd samodzielnie rozpoczął ustalanie stawek procentowych przyjmowanych oszczędności i udzielanych kredytów, biorąc pod uwagę koszt pozyskiwania środków do działalności kredytowej, wskaźniki inflacji, osiągane wyniki finansowe. Po raz pierwszy od 40 lat odsetki od kredytów były wyższe od odsetek płaconych za oszczędności. W 1992 r. wraz z 254 innymi bankami spółdzielczymi utworzyliśmy własne, oparte na partnerskich i spółdzielczych zasadach zrzeszenie Gospodarczy Bank Południowo- Zachodni we Wrocławiu.
W miarę normalizacji sytuacji gospodarczej w całym kraju, normalizowała się też sytuacja naszego Banku. Zaczęliśmy się dynamicznie rozwijać, wprowadzać do oferty nowe produkty bankowe. Unowocześniano techniki obsługi klientów dzięki komputerom i coraz lepszym programom informatycznym. Zachęceni wysoką dywidendą coraz liczniej przystępują do Banku nowi członkowie. Ponieważ ilość gromadzonych oszczędności znacznie przewyższała potrzeby kredytowe lokalnej społeczności, w 1994 r. rozszerzono teren działania na całe województwo krakowskie i katowickie i Zarząd podpisał pierwsze umowy z firmami pośredniczącymi w udzielaniu kredytów. Przez całe lata 90- te ponad 80 % nadwyżki przeznaczano na zwiększenie funduszy własnych i w ten sposób z 347 tys. zł za 1996 r. wzrosły do 3.600 tys. zł w 2004 r. Suma bilansowa Banku wynosiła 4.453 tys. zł w 1996 r. a w 2004 r. wynosi 32.370 tys.
Misją naszego Banku jest wszechstronna obsługa finansowa klientów indywidualnych, podmiotów gospodarczych oraz dążenie do poprawy jakości świadczonych usług i zbudowanie banku silnego kapitałowo, solidnego i cieszącego się pełnym zaufaniem klientów.
Bank nasz działa na obszarze powiatu oświęcimskiego w województwie małopolskim. Aktualnie prowadzimy działalność w czterech placówkach: w Zatorze (centrala) i trzech oddziałach (w Przeciszowie, Oświęcimiu i Bielsku-Białej). Wszystkie nasze placówki działają w systemie on – line.
Celem naszego Banku jest dalszy rozwój na terenie powiatów: chrzanowskiego, krakowskiego, olkuskiego, wadowickiego, będzińskiego, bielskiego, mikołowskiego, pszczyńskiego, rybnickiego, tyskiego oraz miasta Kraków.